Quantized Crackles of Emotional Scales

από Ryota Matsumoto (松本良多) · New York, US

Τα έργα του Matsumoto αρχικά ξεκινούν ως αρκετές θραυσματικές παραλλαγές που προέρχονται από τα στοιχεία των προηγούμενων έργων του. Στη συνέχεια, συγχωνεύονται στο έργο τέχνης μέσω της εφαρμογής ενός αναδρομικού αλγορίθμου και των ενσωματωμένων πινάκων πιθανοτήτων μετάβασης. Κατά συνέπεια, το νέο έργο συλλαμβάνει και οικειοποιείται κάποια από τη νοητική υποδομή των προηγούμενων έργων, ενώ μπορούν να σταθούν μόνα τους ως μια αυτοαναφορική πολυπλοκότητα. Η έννοια του έργου του σχετίζεται με την πραγματοποίηση των χρονικών διαστάσεων των μοριακών οντοτήτων που τελικά αναδιαρθρώνονται ως αστικές συγκεντρώσεις. Σε αυτό το πλαίσιο, το έργο του συσχετίζεται με την ολική αντίληψη των μοριακών γραμμών που είναι έμφυτες στις διαδικασίες δημιουργίας νοήματος των ζωντανών και μη ζωντανών, που τελικά οδηγούν στην διαχρονική εμφάνιση μιας οικολογικής συνάθροισης. Υπάρχει επίσης μια κοινή γραμμή όσον αφορά την οπτική αφαίρεση στα έργα τέχνης: η πολυπλοκότητα των υβριδικών αντικειμένων που αναπτύσσονται εντός των δικών τους χωροχρονικών συντεταγμένων του φάσματος και μεταγράφονται σε ένα επίπεδο εικόνας. Σ' αυτό το πλαίσιο, η δημιουργική διαδικασία σχεδίασης μπορεί πλέον να οριστεί ως οι μεταβλητές εντάσεις της κίνησης που αναδιαρθρώνονται ως η χαρτογραφία της χωροχρονικής πραγματικότητας. Επιπλέον, κάθε έργο τέχνης γίνεται αντιληπτό ως η διαδικασία αποσύνθεσης της ροής των αδιάσπαστων εικόνων κίνησης που διαδραματίζονται στις διαστάσεις του χώρου-χρόνου, κόβοντας και συλλαμβάνοντας τη αποκωδικοποιημένη ροή της εικόνας κίνησης αναθέτοντας τις συγκεκριμένες συντεταγμένες εντός των αλληλένδετων πρωτοκόλλων της αλληλεπίδρασης σε πραγματικό χρόνο, πολλαπλών παραγόντων. Αυτό είναι διαμετρικά αντίθετο στην ευκλείδεια, α priori έννοια του χώρου που καθιστά το σύμπαν καθοριστικά προβλέψιμο περιορίζοντας τον αριθμό των μεταβλητών στις χωρικές συντεταγμένες. Αυτός ο τοπολογικός τομέας αποδίδεται επίσης στην πρακτική της προ-ατομικότητας στην εικονική του κατάσταση, όπου όλες οι δυνατότητες μορφολογικής μεταμόρφωσης είναι έμφυτες στο συνεχές του χώρου-χρόνου.