A Dance Along the Way Back

από Maryam Shokoohi · Den Haag, NL

Σε αυτή τη δουλειά, προσπάθησα να απεικονίσω την αδιάκοπη αναζήτηση νοήματος — ένα εσωτερικό και εξωτερικό ταξίδι μέσω των ρευμάτων της ύπαρξης. Το κόκκινο ψάρι, που υφαίνει το δρόμο του πίσω προς τον ωκεανό, είναι το σύμβολό μου του αναζητητή: μια εύθραυστη αλλά ανθεκτική ύπαρξη, που κινείται μέσα από την αναταραχή του παρελθόντος και του παρόντος, μέσω του πόνου και της ελπίδας, αναζητώντας τη χωρίς όρια θάλασσα της ύπαρξης. Ο χορός των χρωμάτων και των γραμμών στον καμβά αντικατοπτρίζει τον χορό των δικών μας ψυχών — ένας αδιάκοπος ρυθμός ανάμεσα στις μνήμες και τα όνειρα, ανάμεσα στην πίκρα των πληγών και τη γλυκύτητα της ζωής. Σε αυτό το μονοπάτι, ούτε οι ουλές ούτε οι χαρές μπορούν να παραμεριστούν; διότι και οι δύο διαμορφώνουν ποιοι είμαστε. Οι εκφραστικές πινελιές, ταυτόχρονα ωμές και τρυφερές, αντικατοπτρίζουν την εσωτερική ένταση μιας ανθρωπότητας που πρέπει να αγκαλιάσει τις αντιφάσεις της για να βρει νόημα. Το μικρό αλλά σταθερό κόκκινο ψάρι μας θυμίζει: η επιστροφή στον ωκεανό δεν είναι μια διαφυγή από το παρελθόν, ούτε μια άρνηση του παρόντος — είναι η βαθιά αποδοχή όλων όσων είμαστε. Αυτή η ζωγραφιά είναι μια πρόσκληση να χορέψουμε — με όλους τους πόνους, τις μνήμες και τις ελπίδες μας — μέσα από την περιπλανώμενη αναζήτηση προς τον ωκεανό του νοήματος. Χορεύει… Μέσα στις στροφές του πόνου και της ελπίδας, στις μνήμες του παρελθόντος και τις πληγές του σήμερα… Ένα μικρό ψάρι, ακόμα λαμπερό με μια κρυστάλλινη φλόγα στην καρδιά αυτού του χωρίς όρια μπλε, τολμώντας να επιστρέψει στον ωκεανό. Σαν να είναι το μυστικό του νοήματος ακριβώς αυτό: ούτε να φεύγεις από τον πόνο, ούτε να αρνείσαι το παρελθόν — αλλά ένας κομψός χορός, ακριβώς στη μέση όλων όσων είναι και όλων όσων μέλλει να έρθουν. Μέσα στα Κύματα Το ατελείωτο μπλε με καλεί με ένα τραγούδι που αναδύεται από τα βάθη της ύπαρξης. Το σώμα μου, κουρασμένο από τις πληγές του ταξιδιού, ωστόσο στην καρδιά μου ακόμα λάμπει μια σκάρτη αναμμένη— μια μικρή σπίθα που ψιθυρίζει μέσα από χίλια αδυσώπητα κύματα: Πήγαινε… πήγαινε στην άκρη του κόσμου. Κάθε δάκρυ, κάθε στροφή του πόνου, κάθε μνήμη που βαραίνει τα πτερύγιά μου, γίνεται μια νότα σε αυτόν τον ήσυχο χορό — έναν χορό που βρίσκει το νόημά του μόνο στην καρδιά της καταιγίδας. Και εγώ, μικρός όπως είμαι, ακόμα χορεύω… γιατί ξέρω: ο ωκεανός είναι μέσα μου.