At Sunset

από Mia · Moscow, RU

Στο ηλιοβασίλεμα, 2025, καμβάς, λάδι, 30*40 εκ. Η ήσυχη μαγεία κατεβαίνει στην άκρη του δάσους όταν ο ήλιος, πνιγμένος σε κοκκινωτές ακτίνες, βάφει την clearing σε φλογερούς κόκκινους τόνους. Αυτή την ώρα, τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και παραμυθιού γίνονται πιο λεπτά - και τώρα η καλύβα σε πόδια κοτόπουλου, που τονίζεται από το φωτεινό ηλιοβασίλεμα, τρίζει και κουνιέται, κάνει μεγάλες βήματα, σαν να βιάζεται ή, αντίθετα, επιστρέφει από πολύ σημαντικές μυστικές υποθέσεις. Ο θεατής δεν ξέρει: κάτι έχει τελειώσει ή κάτι πρόκειται να αρχίσει, είναι σε αβεβαιότητα. Η πόρτα της είναι ανοιχτή διάπλατα, και ένα ζεστό, σχεδόν ζωντανό κίτρινο φως χύνεται από μέσα - είτε η Μπάμπα Γιάγκα ετοιμάζει ένα φίλτρο σε μια χυτοσίδηρη κατσαρόλα, είτε ετοιμάζεται να φύγει, γιατί το γουδί και η σκούπα της έχουν μείνει κοντά. Το προσκήνιο είναι σαν το βωμό μιας ξεχασμένης λατρείας: μια σωρός κρανίων με να αστράφτουν οι κόγχες των ματιών τους ψιθυρίζουν ακατανόητες προειδοποιήσεις, είναι σαφώς σιωπηλοί μάρτυρες αρχαίων τελετών. Ένα γουδί έχει παγώσει κοντά, με μια σκούπα τοποθετημένη μέσα, και πάνω στο γουδί, μαύρο σαν τη νύχτα, κάθεται ένας κόρακας σαν φρουρός της Μπάμπα Γιάγκα, παρακολουθώντας τι συμβαίνει στο δάσος... Το λαμπερό βλέμμα του είναι στραμμένο στον θεατή και φαίνεται σαν να βλέπει και να γνωρίζει αυτό που είναι απρόσιτο για εμάς και μας υποδεικνύει ότι είμαστε περιττοί εδώ. Ο αέρας τρέμει με υπονοούμενα μαγείας: εδώ μια σκιά φλας στα σκοτεινά έλατα, εκεί είναι ένα θρόισμα στο χορτάρι, και από μακριά, μέσα από το κοκκινωπό λυκόφως, φαίνεται να ακούει γέλια... ή έναν αναστεναγμό; Η εικόνα δεν απεικονίζει απλώς μια παραμυθένια πλοκή - σε βυθίζει σε εκείνη τη στιγμή που η πραγματικότητα τρεμοπαίζει, και ο θεατής δεν είναι πλέον σίγουρος: έχει αρχίσει η δράση ή έχει ήδη τελειώσει το παραμύθι...; Αυτό δεν είναι απλώς ένα τοπίο. Αυτή είναι μια πόρτα σε έναν κόσμο όπου οι καλύβες περπατούν, τα κρανία ψιθυρίζουν, και η Μπάμπα Γιάγκα είναι κάπου πολύ κοντά...