Swirling Effects and Their Wayside Phenomena

από Ryota Matsumoto (松本良多) · New York, US

Τα έργα του Matsumoto αρχικά ξεκινούν ως αρκετές θραυσματικές παραλλαγές που προέρχονται από τα στοιχεία των προηγούμενων έργων του. Στη συνέχεια, συγχωνεύονται στο έργο τέχνης μέσω της εφαρμογής ενός αναδρομικού αλγορίθμου και των ενσωματωμένων μητρών πιθανοτήτων μετάβασης. Κατά συνέπεια, το νέο έργο συλλαμβάνει και οικειοποιείται κάποια από τη θεωρητική υποδομή των προηγούμενων έργων, ενώ μπορούν να σταθούν μόνα τους ως μια αυτοαναφερόμενη πολλαπλότητα. Η έννοια του έργου του σχετίζεται με την πραγματοποίηση των χρονικών διαστάσεων των μοριακών οντοτήτων που τελικά αναδιαρθρώνονται ως αστικά συγκροτήματα. Σε αυτό το πλαίσιο, το έργο του συσχετίζεται με την ολική αντίληψη των μοριακών γραμμών που είναι έμφυτες στις διαδικασίες δημιουργίας νοήματος των ζωντανών και μη ζωντανών, οι οποίες τελικά οδηγούν στην διαχρονική εμφάνιση μιας οικολογικής συνάθροισης. Υπάρχει επίσης μια κοινή γραμμή όσον αφορά την οπτική αφαίρεση στα έργα τέχνης: η πολλαπλότητα των υβριδικών αντικειμένων που ξεδιπλώνονται μέσα στις δικές τους χωροχρονικές συντεταγμένες του φάσματος και αποτυπώνονται σε ένα επίπεδο εικόνας. Σ' αυτό το πλαίσιο, η δημιουργική διαδικασία της σχεδίασης μπορεί πλέον να οριστεί ως οι μεταβλητές εντάσεις της κίνησης που αναδιαρθρώνονται ως η χαρτογράφηση της χωροχρονικής πραγματικότητας. Επιπλέον, κάθε έργο τέχνης γίνεται αντιληπτό ως η διαδικασία της αποσύνθεσης της ροής των αδιάσπαστων εικόνων κίνησης που συμβαίνουν στις διαστάσεις του χώρου-χρόνου, κόβοντας και συλλαμβάνοντας τη αποκωδικοποιημένη ροή της εικόνας κίνησης αναθέτοντας τις συγκεκριμένες συντεταγμένες μέσα στα αλληλένδετα πρωτόκολλα της αλληλεπίδρασης πραγματικού χρόνου, πολλαπλών πρακτόρων. Αυτό είναι διαμετρικά αντίθετο στην ευκλείδεια, α priori έννοια του χώρου που καθιστά το σύμπαν καθοριστικά προβλέψιμο περιορίζοντας τον αριθμό των μεταβλητών στις χωρικές συντεταγμένες. Αυτός ο τοπολογικός τομέας αποδίδεται επίσης στην πρακτική της προ-ατομικότητας στην εικονική της κατάσταση, όπου όλες οι δυνατότητες μορφολογικής μεταμόρφωσης είναι έμφυτες στο συνεχές του χώρου-χρόνου.