City hall of Rotterdam - Reflection

από Art of the blue studio · Rotterdam, NL

Δύο κτίρια που καταγράφηκαν ταυτόχρονα. Σημείωσα την κάμερά μου στην γυάλινη πρόσοψη του αστυνομικού τμήματος, για να δω αν μπορώ να βγάλω κάτι από αυτό. Οι τρεις, τετράγωνες ανοίξεις του κτιρίου ξαφνικά φάνηκε να εισέρχονται σε διάλογο με τις τρεις στιβαρές, νεοκλασικές αψίδες της πέτρινης πρόσοψης του Δημαρχείου του Ρότερνταμ ακριβώς πίσω μου. Ένας σιωπηλός διάλογος που ούτε οι πιο εύγλωττοι ομιλητές δεν θα μπορούσαν να περιγράψουν. Πιστεύω ότι σχεδόν άκουσα ένα μέρος του. Πήγε κάπως έτσι: “έτσι εδώ στεκόμαστε, ο ένας απέναντι στον άλλο, χωρίς τίποτα κοινό. Όταν ήρθα εδώ τη δεκαετία του '80, παρατήρησα πόσο όμορφα καμπυλωτά ήταν τα αψιδωτά παράθυρά σου, ενώ τα δικά μου ήταν όλα τα ίδια επαναλαμβανόμενα τετράγωνα και αυτές οι πλακίδια στο δέρμα μου, ούτε καν σίγουρος γιατί διάλεξαν αυτό το χρώμα. Και σχεδόν κανείς δεν με φωτογραφίζει, ενώ εσύ είσαι κάπως δημοφιλής στα μέσα ενημέρωσης” “Στέκομαι εδώ έναν αιώνα, ένα από τα πρώτα αξιοσημείωτα κτίρια αυτής της πόλης, επιβίωσα ακόμη και από τις βόμβες του δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Αλλά πρέπει να σε ευχαριστήσω, γιατί χάρη σε σένα, συνειδητοποίησα πόσο όμορφος είμαι, γιατί τώρα μπορώ να δω την αντανάκλασή μου στον καθρέφτη σου.” “αυτό είναι σωστό, αυτό σημαίνει ότι η αντανάκλαση της πρόσοψής σου είναι εν μέρει και δική μου… και δεν είναι αλήθεια ότι δεν έχουμε τίποτα κοινό. Μοιραζόμαστε την ίδια οδό. Οι περαστικοί μπορούν να περπατήσουν εδώ και τα αυτοκίνητα να παρκάρουν ανάμεσά μας. Μπορούμε να τους κοιτάξουμε ταυτόχρονα χωρίς να το προσέξουν καν…”