Leo Wijnhoven

Η εργασία μου αφορά τις κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές και επιστημονικές εξελίξεις στον μεταμοντέρνο κόσμο μας, ιδιαίτερα τον παγκοσμιοισμό (δηλαδή, ομοιομορφία, αλλά ταυτόχρονα κατακερματισμός - και που οδηγεί σε προβλήματα ταυτότητας), τον φιλελεύθερο καπιταλισμό (συμπεριλαμβανομένης της μαζικής κατανάλωσης), την θεαματική μεσογραφία, και για (το τέλος του) Δυτικού μοντερνισμού (και τη ιεραρχική του σχέση με τη φύση). Δεν με απασχολεί τόσο η προσωπική (ελεύθερη) έκφραση όσο η επικοινωνία (αλλαγή συνείδησης), γι' αυτό χρησιμοποιώ ένα ευρύ φάσμα στυλ (βασισμένο στον ρεαλισμό).

Σκοπός μου είναι να εξετάσω κριτικά τον Δυτικό μοντερνισμό (τη δυαδικότητα σώματος και νου [= ύλη + ενέργεια], δηλαδή, ορθολογισμός, υλισμός, μηχανισμός, αποανθρωπισμός, μείωση, γραμμική σκέψη, στενοκεφαλιά, ιεραρχία, έλεγχος και εκμετάλλευση της φύσης [παίρνοντας μόνο, χωρίς ισορροπία ή αρμονία], η λατρεία του εαυτού, η επέκταση/ανάπτυξη [η ιδέα της προόδου]. Αναζητώ νέες παραδοχές και σημεία εκκίνησης όπου οι μοντερνιστικές παραδοχές έχουν αποτύχει.

Στην πραγματικότητα, ζούμε ήδη για περισσότερους από έναν αιώνα με τις τεχνικές εφευρέσεις που προέρχονται από τις θεωρίες της κβαντικής μηχανικής, βασισμένες στις αντίθετες παραδοχές του μοντερνισμού. Ωστόσο, εξακολουθούμε να ζούμε με μια μοντερνιστική νοοτροπία ή σκέψη; παγκόσμια [έναντι τοπικής], βραχυπρόθεσμη σκέψη [έναντι μακροπρόθεσμης], μεγάλης κλίμακας [έναντι μικρής κλίμακας], εκμετάλλευση [έναντι ισορροπίας], κέρδος [έναντι ανθρωπότητας], που είναι η ρίζα πολλών από τα τρέχοντα προβλήματα μας (ιδιαίτερα η κλιματική αλλαγή και το χρηματοοικονομικό σύστημα, δηλαδή πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα).