Besarab Iryna

Είμαι ζωγράφος που ζει αυτή τη στιγμή στην κομητεία Λίμερικ, Ιρλανδία, όπου βρίσκω συνεχώς

έμπνευση στο μεταβαλλόμενο φως, τα ήσυχα τοπία και τον ήπιο ρυθμό της ζωής.

Από την παιδική μου ηλικία, πάντα με τραβούσε η οπτική έκφραση. Συνήθιζα να ζωγραφίζω

συνεχώς, νιώθοντας καταβεβλημένος από την ομορφιά γύρω μου—τον τρόπο που μια στιγμή μπορούσε

να λάμψει και να εξαφανιστεί τόσο γρήγορα. Ήθελα να βρω έναν τρόπο να το κρατήσω, να το κάνω να διαρκέσει.

Για μένα, η ζωγραφική έγινε ένας τρόπος να διατηρήσω κάτι εύθραυστο: ένας τρόπος να μοιραστώ αυτό που

βλέπω και νιώθω, ώστε και οι άλλοι να μπορούν να το κρατήσουν—όχι μόνο ως μνήμη, αλλά ως κάτι πραγματικό και

παρόν.

Το 2023, δημιούργησα τη σειρά "Κατάσταση Ψυχής", ένα σύνολο έργων που εξερευνά το συναισθηματικό

βάθος και την πολυπλοκότητα του να είσαι άνθρωπος. Μέσα από τη στάση, την κίνηση και την έκφραση, προσπάθησα να αποτυπώσω το αόρατο—αυτό που ζει μέσα μας, ήσυχα ή σε χάος. Η σειρά ήταν

βαθιά προσωπική, και έλαβε αυξανόμενη αναγνώριση το 2024 μέσω αρκετών ομαδικών

εκθέσεων.

Καθώς αυτό το κεφάλαιο ξεδιπλωνόταν, κάτι άρχισε να αλλάζει. Η προσοχή μου μετατοπίστηκε απαλά προς τα έξω,

από τον εσωτερικό κόσμο των ανθρώπων στην ήσυχη παρουσία του φυσικού κόσμου γύρω μου. Άρχισα να παρατηρώ πώς τα λουλούδια, τα φύλλα και οι βλαστοί μπορούσαν να φέρουν το ίδιο βάρος συναισθήματος με ένα πρόσωπο ή ένα σώμα. Η λεπτή κλίση μιας μαργαρίτας, η ένταση σε ένα κλειστό μπουμπούκι, ο

τρόπος που οι άγριες ανθοφορίες γέρνουν προς το φως—όλα αυτά φeltσαν σαν μια γλώσσα που ήδη ήξερα. Κάθε

φυτό κρατούσε μια μορφή συναισθήματος, ένα ψίθυρο μιας ιστορίας, μια στάση δική του. Άρχισα να βλέπω

τη φύση όχι μόνο ως θέμα, αλλά ως συνέχεια του συναισθηματικού κόσμου που ήδη ζωγράφιζα. Όπου κάποτε εξερευνούσα την ανθρώπινη ευαλωτότητα μέσω της γλώσσας του σώματος, τώρα βρήκα ότι αυτή η ίδια ευαλωτότητα αντηχούσε σε πέταλα, κλαδιά και μπερδεμένα κλήματα.

Υπάρχει κάτι βαθιά συγκινητικό στον τρόπο που η φύση εκφράζεται χωρίς προσπάθεια

ή πρόθεση—πώς ανθίζει, ξεθωριάζει, επιστρέφει. Νιώθω να με τραβάει αυτούς τους κύκλους, στην

ήσυχη αντοχή του φυσικού κόσμου. Στα λουλούδια, βλέπω όχι μόνο ομορφιά, αλλά ανθεκτικότητα,

ευαισθησία και δύναμη. Κάθε άνθος γίνεται μια μεταφορά για κάτι που αισθάνεται αλλά

δεν έχει ειπωθεί.

Κάθε μέρος της διαδικασίας μου γίνεται με το χέρι, από την αρχή μέχρι το τελευταίο στρώμα

χρώματος. Κατασκευάζω κάθε ξύλινο πλαίσιο μόνος μου, τεντώνω και γέσο το καμβά, και προετοιμάζω

την επιφάνεια με προσοχή. Αυτή η πλήρης εμπλοκή με ριζώνει στο έργο—κάνει κάθε

κομμάτι όχι μόνο μια ζωγραφιά, αλλά κάτι εντελώς δικό μου, διαμορφωμένο από την αρχή μέχρι το τέλος

με πρόθεση και παρουσία.

Ζωγραφίζω κυρίως με λάδι, χρησιμοποιώντας εκφραστικές πινελιές και μια γλώσσα αφηρημένης και

κινητικής τέχνης. Το έργο μου συχνά αιωρείται μεταξύ αναπαράστασης και εντύπωσης—ποτέ πολύ

σταθερό, πάντα σε κίνηση. Δεν προσπαθώ να απεικονίσω τα πράγματα ακριβώς όπως είναι, αλλά μάλλον όπως

τα αισθάνονται: χαλαρές μορφές, πλούσια υφή, στρώματα φωτός και χρώματος που προτείνουν παρά

ορίζουν. Υπάρχει ελευθερία σε αυτό το χώρο, και το αφήνω να με καθοδηγεί.

Η διαδικασία μου είναι ριζωμένη σε μικρές, παροδικές στιγμές—ένα λουλούδι στο περβάζι, ένα μπουκέτο στην άκρη του δρόμου, ένα κομμάτι φρούτου τοποθετημένο απαλά σε ένα τραπέζι. Αυτά τα θραύσματα της καθημερινής ζωής

φέρουν κάτι φευγαλέο, και μέσω της ζωγραφικής, προσπαθώ να τους δώσω βάρος και

μόνιμο χαρακτήρα. Η ζωγραφική, για μένα, είναι μια ήσυχη πράξη φροντίδας. Είναι ένας τρόπος να δημιουργήσω χώρο για

σιωπή σε έναν θορυβώδη κόσμο—να κρατήσω κάτι τρυφερό, να ακούσω προσεκτικά και να προσφέρω στους άλλους

αυτή τη στιγμή παύσης. Οι ζωγραφιές μου είναι λιγότερο για αυτό που βλέπουμε και περισσότερο για

αυτό που αισθανόμαστε: το βουητό κάτω από τη σιωπή, το συναίσθημα κρυμμένο μέσα στην καθημερινότητα. Ελπίζω να προσκαλούν τους άλλους να επιβραδύνουν, να μαλακώσουν και να δουν ξανά—με θαυμασμό.