Walking away

autor Amin Ezazi · Zahedan, IR

Ten obraz pochodzi z miejsca cichej refleksji. Użyłem malarskiego, teksturowego podejścia, grubych, widocznych pociągnięć pędzla, które nadają mu niemal impresjonistyczny charakter. Paleta jest celowo ciemna i nastrojowa, z głębokimi purpurami, czerniami i stonowanymi czerwieniami tworzącymi podstawę sceny. Na środku znajduje się pojedyncza postać widziana z tyłu, powoli odchodząca. Dałem jej krótkie ciemne włosy i długą, zwiewną szatę, która niemal znika w otaczających cieniach. Jej sylwetka jest lekko rozmyta, co było zamierzone. Chciałem, aby to bardziej przypominało wspomnienie lub sen niż moment zatrzymany w czasie. Krajobraz wokół niej jest dramatyczny, przypominające góry formy po obu stronach, które trochę się zamykają, tworząc tę wąską przejrzystość. Ziemia pod nią wydaje się ciemna i refleksyjna, może woda, może po prostu błyszcząca ziemia, subtelnie łapiąca różowo-czerwone odcienie z góry. A potem jest niebo, to tam chciałem, aby wzrok widza się zatrzymał. Użyłem odważnego, niemal surrealistycznego różowo-czerwonego odcienia, warstwowego z chmurami i mgłą, aby nadać mu ten senowy charakter. W jego środku znajduje się jasne, blade koło, może to słońce, może księżyc. Zostawiłem to celowo niejasne. Podobała mi się idea czegoś niebiańskiego prowadzącego postać naprzód lub może po prostu milcząco obserwującego. Cały nastrój ma być tajemniczy, nawet trochę melancholijny. Samotna postać, dziwne świecące niebo, cienie, to jak podróż w nieznane. Niekoniecznie smutne, ale zdecydowanie refleksyjne. Chciałem, aby obraz wydawał się otwarty, jakby był częścią historii, którą można poczuć, ale nigdy w pełni zrozumieć. Tekstura, szczególnie z efektem impasto, pomaga sprawić, że wydaje się bardziej fizyczna i emocjonalna jednocześnie, jakby można było sięgnąć i poczuć jej ciężar. Dla mnie ten utwór dotyczy tych cichych chwil, gdy zmierzasz w coś niepewnego, a jedyne, co masz, to droga przed sobą i własne myśli.