Huge XXL painting angel shape diaphane by KLOSKA

autor Kloska Ovidiu · Focșani, RO

z KSIĘGI ANIOŁÓW seria : " Czekająca Kompozycja 208 " ogromny akryl na płótnie rozmiar płótna: 130 x 130 cm (52 x 52 cale) / krawędzie pomalowane na ciemno / lakier W krajach Europy wyślę obraz rozciągnięty, gotowy do powieszenia ...poza Europą obraz można wysłać tylko zwinięty w plastikową rurkę dla lepszej ochrony. Dziękuję ! Anioły Kloski to oszałamiająca kompozycja na temat anioła widzianego jako światło wibrującej energii o ludzkim kształcie. Jego obrazy w tak oryginalnym podejściu są absolutnie oszałamiające, prowadząc widza w łagodny sposób do głębokiej medytacji nad naszym ludzkim stanem duchowym. SZCZYT ANIOŁÓW … Ovidiu Kloska, technik, nie pozwala, aby jego zawód wyszedł na światło dzienne. Jego obecność jest doskonale ukształtowana i jest otwarty na znaczący i niekonwencjonalny dialog. Jest malarzem i poetą w tym samym czasie. Z innego punktu widzenia, racjonalizm związany z inżynierią można znaleźć tylko podczas przeglądania internetu i podpisywania swoich e-maili ekscytującą formułą JESTEM KLOSKA. Z resztą mamy do czynienia z wolnym duchem, otwartym na niebo fantazji, gdzie obecność aniołów gladiatorów panuje nad lucidzną bezsennością i przemianą w niezwykłe obrazy. Ćwiczenie i wykonanie nowoczesnych technik projektowania reklam przyniosło mu reputację, a wszystko to przekształciło się w promotora malarstwa. Właściwie, poeta przebrany za malarza, Ovidiu KLOSKA chce zaproponować współczesnemu człowiekowi inny sposób obrazowania, w taki sposób, że wspólne elementy tradycyjnego malarstwa nie mogą już znaleźć swojego miejsca. Nie odrzuca klasyków, ale nie czci ich również bez końca. Czuje się, we wszystkim, jak wolny człowiek. Jego osobisty dotyk na każdym obrazie pochodzi z tego wszystkiego i koncentruje się prawie wyłącznie na konkretnym abstrakcyjnym pojęciu. Jego wystawa w Focsani wyglądała jak doskonałość inicjacji w anjologii, obecność aniołów i ich życie dążące do niewypowiedzianego, do mentalnego odrywania się od grawitacji. Stąd pochodzi idea anioła, z teologicznego i artystycznego punktu widzenia. Nie interesują go bezsensowne, niekończące się dyskusje na temat gatunku aniołów, tak jak poprzednie, ale tylko populacja aniołów, które żyją w interwale. Interwał to właściwie przestrzeń między Bogiem w nas a Bogiem poza nami. Nasz anioł stróż staje się dominującym elementem obrazu, w różnych sytuacjach. Glosy Kloski na ten temat są oryginalne i prowadzą do bezsenności. Głównie tego ducha, który wywołany z uzgodnionych konwencji, aby zaproponować inny sposób negocjacji z sacrum i wiecznością. Ożywiony duchem przez nierozwiązywalne pytania, zagłębia się z każdym dziełem w krainy iluzji. Nie wydaje żadnych zdań, po prostu zaprasza nas do podróży w zmienne strefy fikcji i tajemnicy. Kloska nigdy nie zaczyna zapominać, skąd pochodzi i nie powstrzymuje się, aby stwierdzić, że czasami jest kuszony przez pokusy delirium. Rozmawia z aniołami. W kompozycji o barokowym aspekcie bardzo dobrze uformowanych, bujnych linii, wzywa pamięć, aby wyobrazić sobie możliwy dialog z Aniołem Stróżem. Pytania brzmią realnie, odpowiedzi są dwuznaczne. Napięcie obrazu łączy wrażliwą zbroję i cherubów diaphans w spektaklu, w którym trąbki brzmią, pisząc możliwą apokalipsę. Chromatyka narzuca się z cennymi skojarzeniami rembrandtowskimi, ale także z głośnymi szaro-metalicznymi akcentami. W "pierwszej sesji zdjęciowej anioła stróża" ciężkie zbroje stają się możliwym ciężarem, kruchymi szkieletem, gdzie w rzeczywistości żyje wiara. Innym razem spektrum nieprzeniknionych nocy zakłada poważne skojarzenia kolorystyczne. nawet pogrzebowe w kluczu bacowskim, podczas gdy orgiastyczna uczta zjednoczenia ma dewastujący charakter herezji. Proporcja między ciemnymi kolorami a skupiskiem złotych żółtych błysków, które zalewają niebo kompozycji, zwraca uwagę na kosmiczną parę światła i ciemności. Wylewna fantazja, nocne reverberacje poezji, jak powiedział malarz, wzmacniają sonorność chromatyki i mnożą dramatyczny rozwój form w przestrzeni graficznej. Nie przez przypadek Ovidiu Kloska słyszy muzykę sfer i widzi anioły. Tłumaczenie między rzeczywistością a wyobraźnią, między formą a gestem uwolnionym od przymusu autorytetu tradycji, sprawia, że malarz musi na nowo wynaleźć przestrzeń z perspektywy czasu ożywionego tylko przez trzepotanie skrzydeł anioła upadającego w grzech. Substancjalne komentarze plastyczne na taki temat dowodzą konfiguracji wizji, wdrożenia stylu. Tak więc, dodając się do jego niestrudzonej introspektywnej myśli, ale także do jego poetyckiego wizjonerskiego wyrażenia, myślę, że naprawdę mamy do czynienia z prawdziwym twórcą. Tam możemy powiedzieć, że jest duch, który czuwa nad naszym burżuazyjnym pojednaniem z samym sobą ...