At Sunset

autor Mia · Moscow, RU

O zachodzie słońca, 2025, płótno, olej, 30*40 cm. Cicha magia opada na skraj lasu, gdy słońce, tonące w karmazynowych promieniach, maluje polanę w ogniste czerwone tony. O tej porze granica między rzeczywistością a bajką staje się cieńsza - a teraz chatka na kurzych nóżkach, podkreślona jasnym zachodem słońca, skrzypiąca i kołysząca się, wykonuje szerokie kroki, jakby się spieszyła lub, wręcz przeciwnie, wracała z bardzo ważnych tajnych spraw. Widz nie wie: coś się skończyło czy coś ma się zacząć, jest w niepewności. Jej drzwi są szeroko otwarte, a ciepłe, niemal żywe żółte światło wylewa się z wnętrza - albo Baba Jaga gotuje miksturę w żeliwnym garnku, albo przygotowuje się do wyjścia, ponieważ jej moździerz i miotła zostały pozostawione w pobliżu. Pierwszy plan jest jak ołtarz zapomnianego kultu: stos czaszek z migoczącymi oczodołami szepcze niezrozumiałe ostrzeżenia, są wyraźnie milczącymi świadkami starożytnych rytuałów. Moździerz zamarł w pobliżu, z miotłą włożoną w niego, a na moździerzu, czarnym jak sama noc, siedzi kruk jak strażnik Baby Jagi, obserwując to, co dzieje się w lesie... Jego błyszczące spojrzenie jest utkwione w widzu i wydaje się, że widzi i wie, co jest dla nas niedostępne i sugeruje nam, że jesteśmy tutaj zbędni. Powietrze drży od wskazówek czarów: tutaj cień błysnął w ciemnych jodłach, tam szelest w trawie, a w oddali, przez karmazynowy zmierzch, wydaje się słyszeć śmiech... lub westchnienie? Obraz nie tylko przedstawia bajkową fabułę - zanurza cię w tym właśnie momencie, gdy rzeczywistość się chwieje, a widz nie jest już pewny: czy akcja się rozpoczęła, czy bajka już się skończy...? To nie jest tylko krajobraz. To jest drzwi do świata, w którym chatki chodzą, czaszki szepczą, a Baba Jaga jest gdzieś bardzo blisko...