Water, Hinge, Field

autor Ryota Matsumoto (松本良多) · New York, US

Dzieła Matsumoto początkowo zaczynają się jako kilka fragmentarycznych wariantów, które pochodzą z elementów jego wcześniejszych prac. Następnie są one scalane w dzieło poprzez zastosowanie algorytmu rekurencyjnego i jego wbudowanych macierzy prawdopodobieństw przejścia. W konsekwencji nowe dzieło uchwyca i przywłaszcza sobie część koncepcyjnej podstruktury wcześniejszych prac, podczas gdy mogą one istnieć samodzielnie jako samo-referencyjna wielość. Koncepcja jego pracy odnosi się do aktualizacji czasowych wymiarów molekularnych bytów, które ostatecznie są rekonfigurowane jako aglomeraty miejskie. W tym względzie jego praca koreluje z całościowym postrzeganiem linii molekularnych, które są immanentne w procesach tworzenia znaczenia zarówno żywych, jak i nieożywionych, co ostatecznie prowadzi do diachronicznego pojawienia się ekologicznej assemblage. Istnieje również wspólny wątek dotyczący wizualnej abstrakcji w dziełach sztuki: wielość hybrydowych obiektów, które rozwijają się w ramach własnych współrzędnych spatiotemporalnych przestrzeni fazowej i są transkrybowane na płaszczyznę obrazu. W tym kontekście proces twórczy rysowania może być zdefiniowany jako zmienne intensywności ruchu, które są rekonfigurowane jako kartografia rzeczywistości spatiotemporalnej. Co więcej, każde dzieło sztuki postrzegane jest jako proces rozdzielania strumienia bezszwowych, kontynuujących obrazów ruchu, które zachodzą w wymiarach przestrzeni-czasu, tym samym krojąc i uchwycając zdekodowany przepływ obrazu ruchu, przypisując konkretne współrzędne w ramach splątanych protokołów interakcji w czasie rzeczywistym, wieloagentowej. To jest diametralnie sprzeczne z euklidesową, a priori koncepcją przestrzeni, która sprawia, że wszechświat jest deterministycznie przewidywalny przez ograniczenie liczby zmiennych w współrzędnych przestrzennych. Ta topologiczna sfera jest również przypisana do agencji preindywiduacji w jej wirtualnym stanie, w którym wszystkie możliwości transformacji morfologicznej są immanentne w kontinuum czasoprzestrzennym.