Swirling Effects and Their Wayside Phenomena

autor Ryota Matsumoto (松本良多) · New York, US

Prace Matsumoto początkowo zaczynają się jako kilka fragmentarycznych wariantów, które pochodzą z elementów jego poprzednich dzieł. Następnie są one scalane w dzieło poprzez zastosowanie rekurencyjnego algorytmu i jego osadzonych macierzy prawdopodobieństw przejścia. W konsekwencji nowe dzieło uchwyca i przywłaszcza sobie część koncepcyjnej podstruktury poprzednich prac, podczas gdy mogą one stać na własnych nogach jako samoreferencyjna wielość. Koncepcja jego pracy dotyczy aktualizacji czasowych wymiarów molekularnych bytów, które ostatecznie są rekonfigurowane jako miejskie agregaty. W tym kontekście jego praca koreluje z całościowym postrzeganiem linii molekularnych, które są immanentne w procesach tworzenia znaczenia zarówno żywych, jak i nieożywionych, co ostatecznie prowadzi do diachronicznego pojawienia się ekologicznego zespołu. Istnieje również wspólny wątek dotyczący wizualnej abstrakcji w dziełach sztuki: wielość hybrydowych obiektów, które rozwijają się w ramach własnych współrzędnych czasoprzestrzennych przestrzeni fazowej i są transkrybowane na płaszczyznę obrazu. W tym kontekście proces twórczy rysowania można zdefiniować jako zmienne intensywności ruchu, które są rekonfigurowane jako kartografia rzeczywistości czasoprzestrzennej. Co więcej, każde dzieło sztuki postrzegane jest jako proces rozdzielania strumienia bezszwowych, ciągłych obrazów ruchu, które zachodzą w wymiarach czasoprzestrzennych, tym samym krojąc i uchwycając zdekodowany przepływ obrazu ruchu, przypisując konkretne współrzędne w ramach splątanych protokołów interakcji w czasie rzeczywistym, wieloagentowej. To jest diametralnie sprzeczne z euklidesowym, a priori pojęciem przestrzeni, które sprawia, że wszechświat jest deterministycznie przewidywalny poprzez ograniczenie liczby zmiennych w współrzędnych przestrzennych. Ta topologiczna sfera jest również przypisywana agencji preindywiduacji w jej wirtualnym stanie, w którym wszystkie możliwości transformacji morfologicznej są immanentne w kontinuum czasoprzestrzennym.