Ingo Robin

Wat zijn deze kleuren, vormen en vormen die fotograaf Ingo Robin ons presenteert met een dergelijke intensiteit en kracht dat het bijna openlijk 'visueel voedsel' is? Welke reis wil hij ons sturen met zijn vreemd opgestelde scènes van figuren tegen opvallende achtergronden? Het is curieus hoe zijn bijna voyeuristische blik ons intrigeert en hoe we meer willen weten van Ingo Robin's wereld die soms poëtisch, soms overdreven, soms sterk verminderd is.

Het lijkt alsof de fotograaf zijn werk creëert als een beeldhouwer of schilder die iets vormt met zijn medium, hem niet loslaat maar hem steeds meer stimuleert. Ingo Robin is sinds het begin van de jaren 90 een professionele fotograaf, gekenmerkt door een passie en professionaliteit die bijna naar ons uitspringt. In het begin werkte hij aan reclamecampagnes voor merken zoals Nike, Adidas of Hugo Boss, later veranderde hij naar tijdschriften zoals Max, Vogue, SZ Magazin en later ook Stern waarvoor hij modefoto's en beroemdhedenportretten schoot.

Voor zijn eigen kunst houdt Robin ervan om mens en natuur te orkestreren. Zijn modellen zijn niet alleen glanzende advertenties en mode schoonheden, maar ook artiesten zoals de trapeze- en hoogdraadacrobaten van de familie Weisheit of een groep steltenlopers. Hij is geïnteresseerd in de vaak contrasterende, soms absurde combinaties van mens en landschap en heeft altijd de bedoeling om het speciale moment in de tijd vast te leggen - wanneer een kleine groep clowns met hun instrumentkoffers door de sneeuw van de Zwitserse bergen loopt of wanneer de rode jas van een man vlamachtig in de wind wappert op de imposante Teufelswand in het Duitse Centraal Plateau.

Niets is te ver weg, geen foto Geselecteerde werken apparatuur te zwaar om een van zijn ideeën te realiseren die hij lang voor de productie bedenkt. Urenlang moet zijn fototeam de ruige rotsen van de Noorse fjorden beklimmen om precies de juiste plek te vinden voor de foto van een yeti - een wezen met speciaal ontworpen kostuum van schapenvacht in schreeuwende kleuren. Er is ook het beeld van een clown op een oversized boei in de Noordzee die je doet afvragen hoe hij daar gekomen is.

Hij leunt daar met een gemak en joie de vivre alsof hij danst in een circusarena en niet op gladde staal in het midden van een ruwe zee. Het beeld op de boekomslag, echter - Robin's interpretatie van de iconische band KISS -, speelt met de mechanismen van perceptie, met herkenning en geheugen, en laat ruimte voor projecties van dingen die gehoord en gevoeld zijn. De kunstenaar toont grote gevoeligheid voor momenten van geschiedenis, mythologie of popcultuur wanneer hij ze opnieuw interpreteert. Hij confronteert zijn gevarieerde onderwerpen zonder voorbehoud, begint een open spel met zijn protagonisten en geeft ons de impuls om oude perspectieven en paradigma's opnieuw te overdenken.

Hij wil zijn enthousiasme met ons delen, hij wil dat de vonk ons ook aansteekt. En dat lukt hem op verschillende manieren - vaak door een uitbundige vlam van kleuren, soms door intense portretten en keer op keer door provocatie, zoals in zijn nieuwste serie genaamd De Maskers. Het begon tijdens een reis door de VS waar hij de wereldberoemde DJ Jerôme Isma-Ae met zijn camera volgde voor een documentaire, een reis die later in Madagaskar werd voortgezet. Robin plaatst de maskers van de titel, gemaakt van plastic en in schreeuwende kleuren, op de gezichten van mensen die hij tegenkomt, en creëert beelden die zeer verschillende associaties oproepen. De foto's spreken van angsten voor een geanonimiseerde wereld, van de wereldwijde mania waaraan het individu ten prooi valt, maar ook van vredige momenten wanneer mensen zonder gezichten maar met een intense blik in de camera staren, terwijl ze zich verliezen in de uitgestrektheid van hun omgeving.

In Robin's beeldtaal ontmoeten twee contrasterende benaderingen elkaar: aan de ene kant zijn de beelden zeer effectief en iconisch, aan de andere kant zijn ze subtiel en kritisch ten opzichte van de samenleving. Het is precies deze combinatie van schijnbaar onverenigbare tegenstellingen die ons fascineert en irriteert. Ingo Robin heeft een unieke manier gevonden om dingen te verenigen die niet passen, waardoor we een iriserende waardering voor de wereld krijgen en een stimulerend denkproces op gang brengen, terwijl hij nooit zijn kleurrijke en glamoureuze manier verliest.