A Dance Along the Way Back

door Maryam Shokoohi · Den Haag, NL

In dit werk heb ik geprobeerd de onophoudelijke zoektocht naar betekenis weer te geven — een innerlijke en uiterlijke reis door de stromen van het bestaan. De rode vis, die zijn weg terug naar de oceaan weeft, is mijn symbool van de zoeker: een kwetsbaar maar veerkrachtig wezen, dat zich een weg baant door de onrust van verleden en heden, door pijn en hoop, op zoek naar de grenzeloze zee van het zijn. De dans van kleuren en lijnen op het doek weerspiegelt de dans van onze eigen zielen — een meedogenloos ritme tussen herinneringen en dromen, tussen de bitterheid van wonden en de zoetheid van het leven. Op dit pad kunnen noch de littekens noch de vreugden terzijde worden geschoven; want beiden vormen wie we zijn. De expressieve penseelstreken, tegelijk rauw en teder, weerspiegelen de innerlijke spanning van een mensheid die zijn tegenstrijdigheden moet omarmen om betekenis te vinden. De kleine maar standvastige rode vis herinnert ons: terugkeren naar de oceaan is geen ontsnapping aan het verleden, noch een ontkenning van het heden — het is de diepe acceptatie van alles wat we zijn. Dit schilderij is een uitnodiging om te dansen — met al onze pijnen, herinneringen en hoop — door de kronkelige zoektocht naar de oceaan van betekenis. Ze danst… Te midden van de wendingen van pijn en hoop, in de herinneringen van het verleden en de wonden van vandaag… Een kleine vis, nog steeds glinsterend met een karmozijnrode vlam in het hart van deze grenzeloze blauwe, die durft terug te keren naar de oceaan. Alsof het geheim van betekenis precies dit is: noch vluchten voor de pijn, noch de verleden ontkennen — maar een gracieuze dans, midden in alles wat is en alles wat nog komen gaat. Binnen de golven Het eindeloze blauw roept me met een lied dat oprijst uit de diepten van het zijn. Mijn lichaam, moe van de wonden van de reis, toch in mijn hart gloeit nog een scharlaken gloed— een klein vonkje dat fluistert door duizend genadeloze golven: Ga… ga tot aan de rand van de wereld. Elke traan, elke draai van pijn, elke herinnering die op mijn vinnen drukt, wordt een noot in deze stille dans — een dans die zijn betekenis vindt alleen in het hart van de storm. En ik, klein als ik ben, danste nog… want ik weet: de oceaan is in mij.