At Sunset

door Mia · Moscow, RU

Bij zonsondergang, 2025, canvas, olie, 30*40 cm. Stille magie daalt neer op de rand van het bos wanneer de zon, verdrinkend in karmozijnrode stralen, de open plek in vurig rode tinten schildert. Op dit uur wordt de grens tussen werkelijkheid en een sprookje dunner - en nu neemt de hut op kippenpoten, benadrukt door de heldere zonsondergang, krakend en wiegend, brede stappen, alsof ze haast heeft of, integendeel, terugkomt van zeer belangrijke geheime zaken. De kijker weet niet: is er iets geëindigd of staat er iets op het punt te beginnen, hij is in onzekerheid. De deur staat wijd open, en een warme, bijna levende gele licht stroomt van binnen - of Baba Yaga kookt een toverdrank in een gietijzeren pot, of ze maakt zich klaar om te vertrekken, omdat haar vijzel en bezem dichtbij zijn achtergelaten. De voorgrond is als het altaar van een vergeten cultus: een stapel schedels met glinsterende oogkassen fluisteren onbegrijpelijke waarschuwingen, ze zijn duidelijk stille getuigen van oude rituelen. Een vijzel is dichtbij bevroren, met een bezem erin geplaatst, en op de vijzel, zwart als de nacht zelf, zit een raaf als een sentinel van Baba Yaga, kijkend naar wat er in het bos gebeurt... Zijn stralende blik is op de kijker gericht en het lijkt alsof hij ziet en weet wat voor ons onbereikbaar is en ons laat begrijpen dat we hier overbodig zijn. De lucht trilt van hints van hekserij: hier flitste een schaduw in de donkere sparren, daar is geritsel in het gras, en in de verte, door de karmozijnrode schemering, lijkt het gelach te horen... of een zucht? Het beeld stelt niet eenvoudigweg een sprookjesplot voor - het dompelt je onder in dat moment waarop de werkelijkheid wankelt, en de kijker niet meer zeker is: is de actie begonnen of is het sprookje al voorbij...? Dit is niet zomaar een landschap. Dit is een deur naar een wereld waar hutten lopen, schedels fluisteren, en Baba Yaga ergens heel dichtbij is...