Peter de Boer

Schilder Peter de Boer (Nederland, 1979) voelt zich sterk verbonden met de zee. Intense natuurervaringen zoals beschreven en geschilderd in de Romantiek zijn een bron van inspiratie en uitgangspunt voor de Boer. Op een surfplank in de Noordzee, omringd door niets dan zee en deining, met uitzicht op de horizon of naar het strand en de duinen. Daarin vindt hij een beeld van het oneindige, de passieve contemplatie van het eeuwige, tijdens een tijdelijk moment.

De horizon is een houvast maar tegelijkertijd een natuurlijke grens die de oneindigheid aangeeft. Wanneer de zon erachter verdwijnt, ontstaat er een gevoel van tijd en vergankelijkheid. Misschien is dat de reden waarom we ons vaak laten verleiden tot melancholie wanneer we onze blik op de horizon richten.

De Boer toont vaak een pad dat naar de zee leidt in zijn zeegezichten en duinlandschappen. De zee als bestemming of doel is een metafoor voor vrijheid. Soms zijn er mensen in de landschappen of zeegezichten. Surfers, strandjutters en maritieme helden; het zijn degenen die worden aangetrokken door de zee.

Zijn schilderijen zijn een esthetische weergave van vrijheid en oneindigheid, maar tonen tegelijkertijd een sublieme bedreiging die ons bang maakt terwijl het transformeert van rimpeling naar een woeste lokroep.

Wanneer, in die dagen, reizigers geblinddoekt door de Alpen van Italië trokken om de wrede natuur niet te zien, zijn in de natuur zoals wij die kennen de sporen van menselijke aanwezigheid bijna altijd zichtbaar in het landschap. Deze menselijke aanwezigheid beschouwt Boer als zowel geruststellend als verontrustend.

Geruststellend omdat het aangeeft dat het gebied niet volledig onherbergzaam is, een bepaalde veiligheid wordt ervaren, als men 'tussen de mensen' is of een ander schip of huisje ziet, is men niet alleen. Een eenwording met de natuur lijkt niet voorbehouden aan de mens. Hoewel de natuur esthetische genoegens kan oproepen, blijkt ze tegelijkertijd onherbergzaam te zijn. Maar in dit geval, met tekenen van menselijke aanwezigheid, lijkt het landschap getemd en onder controle.

Verontrustend, aan de andere kant, omdat dezelfde mensheid de natuurlijke schoonheid bevolkt, uitput, vervuilt en zelfs vernietigt met steeds toenemende snelheid. De balans blijkt volledig de verkeerde kant op te gaan en milieuorganisaties wereldwijd slaan alarm. Weten we nog hoe we de tide op tijd kunnen keren, krijgen we nog inzicht en gaan we in actie voordat het te laat is?