Besarab Iryna

Ik ben een schilder die momenteel in County Limerick, Ierland woont, waar ik constante

inspiratie vind in het veranderende licht, stille landschappen en het zachte tempo van het leven.

Van jongs af aan ben ik altijd aangetrokken geweest tot visuele expressie. Ik schilderde

constant, overweldigd door de schoonheid om me heen—de manier waarop een moment kan

gloeien en zo snel kan verdwijnen. Ik wilde een manier vinden om het vast te houden, om het te laten duren.

Voor mij werd schilderen een manier om iets kwetsbaars te behouden: een manier om te delen wat ik

zie en voel, zodat anderen het ook kunnen vasthouden—niet alleen als een herinnering, maar als iets reëels en

aanwezig.

In 2023 creëerde ik de serie “State of Soul”, een lichaam van werk dat de emotionele

diepte en complexiteit van het menszijn verkent. Door houding, gebaar en expressie, probeerde ik het onzichtbare te vangen—wat in ons leeft, stil of in chaos. De serie was

diep persoonlijk, en het kreeg groeiende erkenning in 2024 door verschillende groep

tentoonstellingen.

Naarmate dat hoofdstuk zich ontvouwde, begon er iets te verschuiven. Mijn focus verschoof zachtjes naar buiten,

van de innerlijke wereld van mensen naar de stille aanwezigheid van de natuurlijke wereld om me heen. Ik

begon op te merken hoe bloemen, bladeren en stelen hetzelfde gewicht van

emotie konden dragen als een gezicht of een lichaam. De subtiele helling van een madeliefje, de spanning in een gesloten knop, de

manier waarop wilde bloemen naar licht leunen—het voelde allemaal als een taal die ik al kende. Elke

plant droeg een soort emotie, een fluistering van een verhaal, een houding van zichzelf. Ik begon de

natuur niet alleen als onderwerp te zien, maar als een voortzetting van de emotionele wereld die ik al aan het

schilderen was. Waar ik ooit menselijke kwetsbaarheid verkende door lichaamstaal, vond ik

nu diezelfde kwetsbaarheid weer in bloemblaadjes, takken en verwarde wijnstokken.

Er is iets diep ontroerend aan de manier waarop de natuur zich zonder moeite

of intentie uitdrukt—hoe het gedijt, vervaagt, terugkeert. Ik voel me aangetrokken tot die cycli, tot de

stille volharding van de natuurlijke wereld. In bloemen zie ik niet alleen schoonheid, maar veerkracht,

zachtheid en kracht. Elke bloei wordt een metafoor voor iets gevoeld maar

ongesproken.

Elk deel van mijn proces wordt met de hand gedaan, vanaf het allereerste begin tot de laatste laag van

verf. Ik bouw elk houten frame zelf, rek en gesso de canvas, en bereid

het oppervlak met zorg voor. Deze volledige betrokkenheid verankert me in het werk—het maakt elk

stuk niet alleen een schilderij, maar iets dat volledig van mij is, gevormd van begin tot eind

met intentie en aanwezigheid.

Ik schilder voornamelijk in olie, met expressieve penseelstreken en een taal van abstractie en

beweging. Mijn werk zweeft vaak tussen representatie en impressie—nooit te

vast, altijd in beweging. Ik probeer dingen niet precies weer te geven zoals ze zijn, maar zoals

ze aanvoelen: losse vormen, rijke textuur, lagen van licht en kleur die suggereren in plaats van

definiëren. Er is vrijheid in die ruimte, en ik laat het me leiden.

Mijn proces is geworteld in kleine, voorbijgaande momenten—een bloem op de vensterbank, een boeket langs de weg, een stuk fruit dat voorzichtig op een tafel is geplaatst. Deze fragmenten van het dagelijks leven

dragen iets vluchtigs, en door verf probeer ik ze gewicht en

permanentie te geven. Schilderen, voor mij, is een stille daad van zorg. Het is een manier om ruimte te maken voor

stilte in een luide wereld—om iets teder vast te houden, om aandachtig te luisteren, en anderen

diezelfde pauze te bieden. Mijn schilderijen gaan minder over wat we zien en meer over

wat we voelen: de zoem onder de stilte, de emotie verstopt in het gewone. Ik

hoop dat ze anderen uitnodigen om langzamer te worden, zachter te worden en opnieuw te zien—met verwondering.