Anook Cléonne

De manier waarop we naar de natuur kijken, gaat veel meer over hoe we onszelf zien dan over het creëren van een beeld van de natuur zelf. De natuur is zich niet bewust van zichzelf als natuur. Ons beeld van de natuur drukt voornamelijk uit hoe we ons tot de natuur verhouden. Het reflecteert onze zelfbeeld terug, als het ware. Hoe we onszelf zien en hoe we ons verhouden tot de wereld om ons heen, bepaalt ook grotendeels hoe we de natuur in die context waarnemen. hoe ik werk De romantische ‘Duitse’ notie van de natuur is niet alleen een belangrijk thema in mijn werk, ik baseer mijn werk ook op ontworpen landschappen. Ik gebruik elementen uit de natuur en landschappen als metaforen om onze plaats in de wereld en onze relatie daarmee te interpreteren. Als kunstenaar hou ik ervan om me onder te dompelen in situaties die door mensen zijn gecreëerd die gedreven worden om samen te werken door een gedeeld gevoel van noodzaak of bezorgdheid. In de context van mijn artistieke focus observeer ik deze organisaties en bedrijven als micro-sociale landschappen. Vol met hun eigen conventies, geschreven en ongeschreven regels. In mijn tekeningen en sculpturen onderzoek ik de ervaringen die ik tegenkom in deze organisatorische landschappen. Ik verken de kruispunten, de achterwegen, het uitzicht en het drijfzand vanuit het perspectief van de reiziger, de klussers, de zwervende, de botanicus, archeoloog en de tuinier. taxonomie van Vertrouwen: braakliggende grond + oorzaken In de afgelopen jaren heeft de financiële crisis mijn nieuwsgierigheid gewekt en ben ik me ondergedompeld in de wereld van de financiën om de betekenis van vertrouwen te verkennen. Onder de paraplu titel ‘Taxonomie van Vertrouwen; Braakliggende grond & Oorzaken’ creëer ik werken die ervaringen weerspiegelen op locaties zoals Zuidas, het zakendistrict in het zuiden van Amsterdam. In deze werken komen braakliggende grond, bomen*, onkruid en telershandleidingen prominent voor. het blauwe uur De inzichten die ik uit Zuidas heb verkregen, werden de inleiding tot mijn meest recente project, Het Blauwe Uur. In dit project maak ik tekeningen die omgaan met belangrijke keerpunten in ons leven. Gebaseerd op verhalen die mensen me hebben verteld over zulke significante momenten, vertaal ik hun verhalen in landschappen. Landschappen die kunnen worden gelezen als stemmingen. Stemmingen waarin ruimte is ontstaan. Aangestoken door verandering. Omdat ik streef naar het creëren van een ruimte waarin de kijker letterlijk bijna fysiek wordt getransporteerd, is de grootte van mijn tekeningen aanzienlijk toegenomen. Waar ik vroeger kleur uit mijn tekeningen hield, precies omdat kleur zo'n betekenis heeft, maak ik nu opzettelijk gebruik van het element kleur, gekoppeld aan emoties, om deze veranderingen in bewustzijn nog nadrukkelijker te benadrukken.